تنها

ramiantimi — Sat, 05 Jul 2008 17:22:36 GMT

+ نوشته شده در شنبه 31 فروردین1387ساعت 7:30 توسط LENA | نظر بدهید

از من دلشده ديوانه ترى نيست كه نيست

بايد اين بار، به حالِ دلِ ديوانه گريست

ياد باد آنهمه پندار كه در سر مى رفت

كاين دل فارغ من تا ابد از عشق بريست

عهد كردم نشوم عاشق و مجنون كسى

...

لاف مردانه كه گويد سخن مرد يكيست

ز زنيّت شده ام مسخره لاف زنان

حرف بيهوده زدم، دامنم از عُذر تُهيست

امشب اين قصه عشقم بنويسيد به زر

هركه دانست، بداند حذرى ديگر نيست

ramiantimi — Fri, 27 Jun 2008 08:35:46 GMT

سوگند

" خدایا به آسمان بلندت سوگند، به عشق سوگند، به شهادت سوگند، به علی سوگند، به حسین سوگند، به روح سوگند، به بی نهایت سوگند، به نور سوگند، به دریای وسیع سوگند، به امواج روح افزا سوگند، به کوههای سر به فلک کشیده سوگند، به شیپور جنگ سوگند، به سوز دل عاشقان سوگند، به فداییان از جان گذشته سوگند، به درد دل زجرکشیده گان سوگند، به اشک یتیمان سوگند، به آه جانسوز بیوه زنان سوگند، به تنهایی مردان بلند سوگند که من عاشق زیبائیم. چه زیباست همدردعلی شدن، زجر کشیدن، از طرف پست ترین جنایتکاران تهمت شنیدن، از طرف کینه توزان بی انصاف نفرین شنیدن، چه زیباست در کنار نخلستان های بلند در نیمه های شب، سینه داغدار را گشودن و خروشیدن و با ستارگان زیبای آسمان سخن گفتن، چه زیباست که دراین موهبت بزرگ الهی که نامش غم و درد است، شیعه تمام عیارعلی شدن."

شرف شیعه

" خدایا تو را شکر می کنم که شیعیان را با اسلحه شهادت مجهز کردی که علیه طاغوتها وستمگران و تجاوزگران قیام کنند و با خون سرخ خود ، ذلت هزار ساله را از دامن تشیع پاک کنند و ارزش و اهمیت شهادت را در معرکه حیات بفهمند و با ایمان خدایی و اراده آهنین، خود را از لجنزار اسارت جسدی و روحی نجات بخشند. علی وار زندگی کنند و در راه سرخ حسین علیه السلام قدم بگذارند و شرف و افتخار راستین تشیع را که قرنها دستخوش چپاول ستمگران بود دوباره کسب کنند."

خدایا ، فقط تو

" هر گاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگیرد، تو او را خراب کردی، خدایا، به هر که و به هرچه دل بستم، تو دلم را شکستی، عشق هر کسی را که به دل گرفتم، تو قرار از من گرفتی، هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سایه امیدی، و به خاطر آرزویی، برای دلم امنیتی به وجود آورم، تو یکباره همه را برهم زدی، و در طوفان های وحشتزای حوادث رهایم کردی، تا هیچ آرزویی در دل نپرورم و هیچ خیری نداشته باشم و هیچ وقت آرامش و امنیتی در دل خود احساس نکنم... تو این چنین کردی تا به غیر از تو محبوبی نگیرم و به جز تو آرزویی نداشته باشم، و جز تو به چیزی یا به کسی امید نبندم، و جز در سایه توکل به تو، آرامش و امنیت احساس نکنم... خدایا ترا بر همه این نعمتها شکر می کنم."

سکوت و نگاه را

با هم یکی میکنم

فریادی میشود بی صدا

می شنوی؟ !

فریاد بی صدا را

فریادی که با تمام سکوتش

فقط یک چیز می گوید :

دوستت دارم

دوستم داشته باش

ramiantimi — Fri, 27 Jun 2008 08:33:18 GMT

عاشق عاشق تر

نبود در تار و پودش دیدی گفت عاشقه عاشق

@@@@@@@ نبودش @@@@@@@

امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه ، تموم خونه دیدار این خونه

فقط خوابه ، تو که رفتی هوای خونه تب داره ، داره از درو دیوارش غم

عشق تو

می باره ، دارم می میرم از بس غصه خوردم ، بیا بر گرد تا ازعشقت

نمردم، همون که فکر نمی کردی نمونده پیشت، دیدی رفت ودل ما رو سوزوندش

حیات خونه دل می گه درخت ها همه خاموشن، به جای کفتر و گنجشک کلاغای

سیاه پوشن ، چراغ خونه خوابیده توی دنیای خاموشی ، دیگه ساعت رو

طاقچه شده کارش فراموشی ، شده کارش فراموشی ، دیگه بارون نمی

باره اگر چه ابر سیاه ، تو که نیستی توی این خونه ، دیگه آشفته

بازاریست ، تموم گل ها خشکیدن مثل خار بیابون ها ، دیگه از

رنگ و رو رفته ، کوچه و خیابون ها ،،، من گفتم و یارم گفت

گفتیم و سفر کردیم،از دشت شقایق ها،با عشق گذرکردیم

گفتم اگه من مردم ، چقدر به من وفاداری، عشقو

به فراموشی ،چند روزه تو می سپاری

گفتم که تو می دونی،سرخاک

تو می میرم ، ولی

تا لحظه مردن

نمی گیرم

دل از

تو

در بهار زندگی احساس پیری می کنم

با همه ازادگی فکر اسیری می کنم

بس که بد دیدم ز یاران به ظاهر خوب خود

بعد از این بر کودک دل سخت گیری می کنم

عشق منیره همیشه طوی قلیم

ramiantimi — Tue, 24 Jun 2008 17:31:26 GMT

منیره عشق همیشگی من ......................ولی بی وفا بو د

من / عشق

پاك يعني

سرزمين لحظه

يعني بيداد

عشق من

باختن عشق

جان يعني

زندگي ليلي و

قمار مجنون

در عشق يعني ... شدن

ساختن عشق

دل يعني

كلبه وامق و

يعني عذرا

عشق شدن

من عشق

فرداي يعني

كودك مسجد

يعني الاقصي

عشق / من

عشق آميختن افروختن

يعني به هم عشق سوختن

چشمهاي يكجا يعني كردن

پر ز و غم دردهاي گريه

خون/ درد بيشمار

عشق من

يعني الاسرار

كلبه

مخزن

اسرار يعن

ramiantimi — Fri, 20 Jun 2008 07:49:20 GMT

زندانی و عاشقند

پایان قصه ها در کتاب

و قلب تو ؛ در قلب هایت؛

وشعر

در خطوط

افق های تر

موازی پنجره ها ی خشک

گنجشگ هایی مماس بر تخت

در فاصله ی پنجره تا غروب.

تماشایی و تاریک

حافظه در فراموشی

صفی از جلادهای از پا افتاده

در انتظار گردنی ،

هنوز نیفتاده.

از شهر

تنها یک چشم مانده هنوز برای عبرت است

و قطار جارچیان ساطور و ساعت به دست

چندیست

با بلیط سیلاب رفته اند

گنجشگ از لب های پریده

از خط های لمس

از همه جا بی خبر

رفته است

ومانده اند تنها هنوز

انها که زندانی و عاشقند.

زندانی و عاشقند

پایان قصه ها در کتاب

و قلب تو ؛ در قلب هایت؛

وشعر

در خطوط

افق های تر

موازی پنجره ها ی خشک

گنجشگ هایی مماس بر تخت

در فاصله ی پنجره تا غروب.

تماشایی و تاریک

حافظه در فراموشی

صفی از جلادهای از پا افتاده

در انتظار گردنی ،

هنوز نیفتاده.

از شهر

تنها یک چشم مانده هنوز برای عبرت است

و قطار جارچیان ساطور و ساعت به دست

چندیست

با بلیط سیلاب رفته اند

گنجشگ از لب های پریده

از خط های لمس

از همه جا بی خبر

رفته است

ومانده اند تنها هنوز

انها که زندانی و عاشقند.

زندانی و عاشقند

پایان قصه ها در کتاب

و قلب تو ؛ در قلب هایت؛

وشعر

در خطوط

افق های تر

موازی پنجره ها ی خشک

گنجشگ هایی مماس بر تخت

در فاصله ی پنجره تا غروب.

تماشایی و تاریک

حافظه در فراموشی

صفی از جلادهای از پا افتاده

در انتظار گردنی ،

هنوز نیفتاده.

از شهر

تنها یک چشم مانده هنوز برای عبرت است

و قطار جارچیان ساطور و ساعت به دست

چندیست

با بلیط سیلاب رفته اند

گنجشگ از لب های پریده

از خط های لمس

از همه جا بی خبر

رفته است

ومانده اند تنها هنوز

انها که زندانی و عاشقند.

ramiantimi — Wed, 18 Jun 2008 17:46:33 GMT

پرنده بر شانه هاي انسان نشست .
انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت :
اما من درخت نيستم .
تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت :
من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم .
اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم .

انسان خنديد و
به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .

پرنده گفت :
راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد ،
اما باز هم خنديد .

پرنده گفت :
نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است .
انسان ديگر نخنديد .
انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد .
چيزي كه نمي دانست چيست .
شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني .

پرنده گفت :
غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است .
درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ،
اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .

پرنده اين را گفت و پر زد .
انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و
به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و
چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت :
يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟
زمين و آسمان هر دو براي تو بود .
اما تو آسمان را نديدي .

راستي عزيزم ،
بال هايت را كجا گذاشتي ؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و
جاي خالي چيزي را احساس كرد .
آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست !!!!!

ramiantimi — Wed, 18 Jun 2008 17:43:32 GMT

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

يادمان باشد فردا حتما ناز گل را بکشيم...

حق به شب بو بدهيم...

و نخنديم ديگر به ترکهاي دل هر گلدان...!!

و به انگشت نخي خواهيم بست

تا فراموش نگردد فردا...!

زندگي شيرين است!

زندگي بايد کرد...

و بدانم که شبي خواهم رفت .... !!!

و شبي هست که نباشد پس از آن فردايي

يادمان باشد فردا حتما ناز گل را بکشيم...

حق به شب بو بدهيم...

و نخنديم ديگر به ترکهاي دل هر گلدان...!!

و به انگشت نخي خواهيم بست

تا فراموش نگردد فردا...!

زندگي شيرين است!

زندگي بايد کرد...

و بدانم که شبي خواهم رفت .... !!!

و شبي هست که نباشد پس از آن فردايي

ramiantimi — Tue, 17 Jun 2008 17:56:46 GMT

 
 گلوله‌ها در آخرين شب صفير می‌کشند.
 باد است، و خاکستر در باد،
 روز و ميدان از هم پاشيده‌اند،
 بی شکل، و پيروزی از آنِ ديگران است،
 بربرها، چوپانانِ گله.
 من که قانون و نظم آموخته‌ام،
 من، فرانسيسکو نارسيسو دِ لاپريداFrancisco Narciso de Laprida]
 که صدايش استقلال را اعلام کرد
 استقلال اين استانهای جنوبی را؛ اکنون شکست خورده است،
 چهره در خون و عرق آلوده،
 شکست خورده بی هيچ اميد و حتی ترس،
 سوی جنوب می‌گريزم
 از آخرين شهرها
 به سانِ ناخدای "برزخ"
 که پای پياده می‌گريخت، زمين را به خونش می‌آلود
 و از مرگ گنگ و نابينا شد
 آنجا که رودخانه ای تاريک نامش را از دست داد؛
 بدينگونه می‌ميرم، امروز انجامِ کار می‌رسد،
 شبِ ابريشمينِ مرداب‌ها
 سر در پی‌اَم نهاده و گريزم را کند می‌کند.
 سُمکوبه مرگِ داغم را می‌شنوم که به جستجوی من است
 با سوارانش، يال اسبانش و تيرکمانش.
 من که می‌خواستم از جنسِ ديگری باشم، مردی از تبارِ
 واژگان، کتاب ها، انديشه،
 در زير آسمانِ گشاده در مرداب ها خواهم افتاد،
 اما شادی وصف ناپذير رازآميزی مرا فراخواهد گرفت.
 سرانجام خود را يافتم
 و سرنوشتم را در امريکای لاتين.
 هزارتوی هزار شکلِ گامها -
 از کودکی ام روزهايم را شکل بخشيده اند-
 همه زمان مرا سوی اين شبِ انبوه کشانده اند.
 سرانجام او را يافتم،
 کليدِ گمشده سالهايم را،
 سرنوشتِ فرانسيسکو دِ لاپريدا را،
 حرفی گمشده، شکل کاملی که از روزِ ازل
 خدا را شناخت.
 در آينه اين شب می‌توانم چهره جاودانه نامنتظرم را لمس کنم.
 دايره بسته می‌شود. چنين است. انتظار می‌کشم.
  

پاهايم را در سايه تيرهائی می‌کشانم که مرا می‌جويند.
قهقهه مرگم، سواران، يال ها، اسبها
بر فرازِ سرم آويخته اند ... اينک نخستين ضربه،
اينک آهنِ سخت که سينه‌ام را می‌شکافد،
 کاردِ پنهانی بر گلو.
 
 
 
  او
 
 چشمانِ گوشتِ تو درخششِ آفتابِ
 غيرقابل تحمل را می‌بينند، گوشتِ تو
 ماده ناياب يا صخره بسته را لمس می‌کند.
 اوست نور، سياه و زرد
 همان است که می‌بيند.
 با چشمانِ بی‌نهايت به تو می‌نگرد
 اوست که پژواک را می‌جويد و
 چشمانِ آينه را.
 مارهای هفت سرِ سياه و ببرهای سرخ را.
 آفرينش تنها راضی‌اش نمی‌کند.
 او هر آفريده‌ای از جهانِ غريبش است:
 ريشه های سرسختِ سدر و دگرگونی های ماه.
 مرا قابيل نام نهاده اند.
 جاودانگی
 مرا از طعمِ آتشِ دوزخ می‌شناسد.
 
 
 
 
  هزارتو
 
 زئوس نمی تواند بازشان کند،
 بندهای سنگی که مرا فراگرفته اند.
 آنان را فراموش کرده ام
 انسانهائی را که پيش از من بوده اند
 و پا به همان راه گذاشته اند از ميانِ همان ديوارهای نفرت انگيز
 که سرنوشت من باشد.
 راه های راستی که خود در دايره ای پنهان
 پيچ و تاب می‌خورند
 در پايانِ سال ها.
 سينه کشِ ديوارها که با پولِ رِبای روزانه نقش زده شده اند.
 در ماده سپيد جاپائی يافته ام که از آن می‌ترسيدم.
 
 آسمان در شب های تيره عميق مرا قی کرده است،
 يا در بازتابِ صدای نوميدوارِ قِی.
 می دانم که کسی ديگر در سايه ايستاده است،
 به اندازه گرفتنِ سرنوشتش در تنهائی طولانی
 که هادس * آن را می تَنَد و بازش می کند،
 به آرزوی آشاميدنِ خونِ من و بلعيدنِ مرگِ من.
 ما يکديگر را می‌جوئيم.
 آرزو داشتم که اين روزِ انتظارِ آخرين روز می بود.
 
 ____________________________________
‑* نگهبانِ جهانِ زيرين در اساطير يونانی.
 
 
 
  رباعی
 
 ديگران درگذشته اند، اما اين در گذشته بود که،
 بهترين فصل برای مرگ بود، همه مان می دانيم.
 ممکن است آيا که من، همزادِ يعقوب المنصور
 چون ارسطو و هر گلِ سرخی که بايد بميرد، درگذرم؟
 
 
 
 
  شاعر از شکوه می‌گويد
 
 حلقه آسمان گرداگردِ شکوهِ من
 کتابخانه های شرق بر سرِ شعرهای من در جنگند،
 اميران می خواهند دهانم را با زر پر کنند،
 فرشتگان جانم را از بيرون می شناسند.
 با وَهم و حقارت کار می کنم:
 کاش مرده به دنيا می آمدم.
 
 
 
 
  نياز
 
 بادهای غربی و نسل ها.
 روزها که هيچکدام نخستين نبودند.
 خُنکی آب در گلوی آدم.
 بهشتِ آراسته.
 چشم که ژرفای تاريکی را می نمايد.
 
 عشقِ گرگ ها در سپيده سحر.
 واژه. شعرِ شش وزنی. آئينه.
 برجِ بابِل و خود پرستی.
 ماه، به زمانی که کلدانی ها نگاهش می کردند.
 ماسه های بی شمارِ گنگِزGanges
 چونک-تزو و پروانه ای که به خوابش می بيند [Chaung-tzu
 سيبِ طلای جزاير.
 گام در هزارتوهای بی انتها.
 جامه نادوخته پنه لوپ [Penelope
 حلقه رواقيون.
 سکه در دهانِ مردگان.
 وزنِ شمشير در ترازو.
 هر قطره ای از گرداب.
 عقاب ها، شکوه و زيبائی، انبوهی.
 سزار در صبحِ فارسالوس [Pharsalus
 سايه صليب ها بر جهان.
 شطرنج و جبرِ پارسيان.
 ردِ کوچِ مردم.
 فتحِ کاخِ شاهان با شمشير.
 قطب نمای قابل اعتماد. دريای آزاد.
 پژواکِ زنگِ ساعت در خاطره.
 پادشاهی که با تبر کشته می شود.
 گرد و غبارِ به جای مانده از لشکر.
 آوازِ هزاردستان در دانمارک.
 خطِ دقيقِ خطاط.
 چهره کس که خودکشی کرده در آئينه.
 کارتِ بازیِ قماربازِ متقلب. حرصِ طلا.
 انبوهِ ابر فرازِ کوير.
 هر نقشِ اسليمی در لوله شکل نما.
 هر اندوه و هر قطره اشکی.
 به همه اينها نياز بود
 تا دستانمان يکديگر را بيابند.
 
 
 
  آنجا که هيچ نمی‌دانيم
 
 ماه نمی داند که آرام و شفاف است.
 از ماه بودنش هيچ نمی داند؛
 شِن نمی داند که شِن است.
 هيچ چيزی شکلِ غريبش را احساس نمی کند.
 هر قطعه عاج شطرنجی انتزاعی است
 
 در دستانی که شکل شان می بخشد.
 شايد اين سرنوشتِ بشر باشد
 شادیِ کوتاه و اندوهِ دراز
 ابزارِ دستِ ديگری.
 نمی دانيم؛ آن که خدايش می ناميم ياری مان نمی کند.
 ترس هم بيهوده است، ترديد
 و التماسِ فروخفته که در درونمان آماس می کند.
 کدامين کمان، تيری را که منم پرتاب کرده است؟
 کدامين قله می تواند گلِ سرخ باشد؟
 
 